de heerlijk ongemakkelijke, unieke en soms bizarre reis van een schrijver op zoek naar alle mogelijke oplossingen voor zijn moeilijke buik (en geest) een persoonlijke en journalistieke zoektocht naar genezing van prikkelbaredarmsyndroom, in de tragikomische stijl van henk van straten henk spreekt met diverse wetenschappers uit binnen- en buitenland en combineert dit met persoonlijke anekdotes hij schrijft geestig en met zelfspot over fysiek en psychisch ongerief, ongemakkelijke situaties en zijn soms vergaande zoektocht naar herstel tien tot vijftien procent van de nederlanders en belgen heeft chronisch last van de darmen, en de brain-gut axis is nu een veelbesproken onderwerp henks eerdere non-fictieboeken wij zeggen hier niet halfbroer en berichten uit het tussenhuisje verkochten goed en werden mooi besproken ‘in het schetsen van emotioneel geladen taferelen, met een minimum aan woorden, excelleert van straten als geen ander.’ de groene amsterdammer ziel onder de darm is een persoonlijke zoektocht naar de oorzaak en genezing van prikkelbaredarmsyndroom (pds). zelf kampt schrijver henk van straten er al jaren mee, net als tien tot vijftien procent van de nederlandse en belgische bevolking. deels anekdote en mijmering, deels onderzoeksverslag met gesprekken met artsen en wetenschappers. een boek over de brain-gut axis, winderigheid, ‘onvolledige lediging’, poeptransfusies en het microbioom. en over de verrassende ontdekking dat zijn darmklachten niet los te zien zijn van zijn geestelijke toestand. van straten zocht verlichting in vele vormen: van klei eten tot ayahuasca, van chinese medicijnkunde tot hypnotherapie en van antidepressiva tot het toedienen van kikkergif. zodat jij dat niet meer hoeft te doen (of juist wel). maar wat als de buik nooit gezond kan worden zolang de geest dat niet is? in de pers over wij zeggen hier niet halfbroer ‘literatuur in haar meest rauwe vorm. van straten beschrijft de zoektocht naar zijn ware identiteit en de hunkering naar het gevoel om toch eindelijk eens ergens bij te horen op meesterlijke wijze.’ eindhovens dagblad ‘een echt, fijn, ontroerend mensenboek, pijnlijk oprecht en bovendien geestig.’ sylvia witteman in de volkskrant over berichten uit het tussenhuisje ‘meesterhanden aan het werk.’ nrc ‘indringend, nimmer sentimenteel.’ knack ‘zijn openhartigheid is soms ongemakkelijk, maar nog vaker troostend.’ jan