drieenvijftig uur, zo lang doet de california zephyr erover om van chicago, illinois, te rijden naar emeryville, californie, een voorstadje van san francisco. het is een treinreis dwars door het amerikaanse binnenland: de maisvelden van iowa, de rocky mountains, de leegte van nevada en de toppen van de sierra nevada. de zephyr, wat westenwind betekent, voert schrijver auke hulst langs adembenemende landschappen, maar het is een reis die ook tot nadenken stemt: over de wereld voor en na corona, over het amerika dat er was, is en dat het dreigt te worden, over een leven dat nooit meer hetzelfde kan zijn. want vallen de verschroeiende hitte, de kritieke waterstand van de colorado river en de frictie aan boord die wordt veroorzaakt door materiaal- en personeelstekort te negeren? en hoe nu te kijken naar hulsts laatste reis voor corona, met een luxetrein door tanzania en zambia, terwijl nieuws doorsijpelde over een nieuw virus?