een wandelaar doorkruist de stad terwijl zeemeerminnen opduiken in sauna’s, monumenten hun verhalen beginnen te vertellen en futhark-runen als vuurvliegjes in het verhaal opgloeien. het begint als alledaagse observatie op een roltrap die zijn adem inhoudt. dan de autofictieve transformatiequeeste dat zich als sprookje ontvouwt. erotiek en horror, zeemeermin en mannequin, proza en politiek grijpen in elkaar met een twinkelende koloniale ondertoon om op te dansen. piet, de wandelaar, kijkt en wordt bekeken, hij verschijnt en verdwijnt. dan tikt hij woest op zijn toetsenbord, tussen zijn stompkaarsen. dit is literaire alchemie: een toverboekje over foto's, archetypen en een naakte hogepriesteres met iets waardevols in haar handen. een verhaal over zon en schaduw, initiatie en balans. wat als het alledaagse mythisch blijkt te zijn?