‘op 4 mei 1958, ik was toen dertien, heb ik op driehonderd meter voor de kust van zandvoort, het verdrinkingsproces geheel ondergaan, al kwam het op enkele seconden na net nog niet tot “waterademhalen”, een formulering van de dichter j.b. charles. deze traumatische gebeurtenis heeft de zee voor mij getransformeerd tot een vijand, die het op mij heeft voorzien en die ik vrezen moet, terwijl ik weet dat het niet zo is. en zo is zeezeilen voor mij een dualistische uitdaging geworden. enerzijds zee kiezen en opgaan in de natuur, met alle existentiele diepgang van dien, en anderzijds het tarten van de dood. niets minder dan dat. in dit laatste opzicht vallen schrijver en schipper samen tot de man die ik ben.’ – l.h. wiener zeeangst is het nautische logboek van een schipper, die met zijn vriendin en hun poes een zeiltocht maakt langs de engelse zuidkust en het eiland wight, en tevens het scheepsjournaal van een schrijver die landinwaarts een waterglas whisky ledigt bij het graf van malcolm lowry en een saluut brengt aan virginia woolf. zeeangst is een boek om in te verdrinken.