een zwijgen er waren anderen, veel anderen, mevrouw, die net als u op laatste kamers woonden. een gang vol woorden, en ze gingen in en uit. dit was uw kamer. zicht op het park. in plastic tassen bewaarde u muziek, daar was een groot, welluidend zwijgen over de liefde en het leven. u koesterde, mevrouw, u die geen moeder was, foto’s van kinderen, twee kinderen, spoorloos, die uit een krant of tijdschrift tot u zwegen. en in uw stoel, mevrouw, daar zaten beertjes, en u zei welterusten, ’s avonds laat, in uw kamer aan het stille park, in uw groot, welluidend zwijgen. de pers over eerder werk: ‘tedere, kleine herinneringen […]. kalme, fluisterende taal.’ trouw ‘gedichten om bij je te hebben.’ limburgs dagblad ‘subtiele en bij vlagen zeer ontroerende bundel.’ **** het parool ‘herkenbaar, met een helder oog voor het juiste detail.’ vrij nederland