als je mia compre zou vragen wanneer het verhaal van haar jeugd een andere wending begon te nemen, zou ze ongetwijfeld antwoorden dat het gebeurd moet zijn op die vroege septemberochtend in 1987, toen de verhuiswagen van haar nieuwe buren de straat in draaide en zich klemreed tussen hun volkswagen jetta en een puincontainer. marjan compre zou vermoedelijk zeggen dat het gezin dat ze zo angstvallig bij elkaar probeerde te houden uit haar handen glipte toen haar man begon te verkondigen dat zonder zijn kennis van de negende symfonie van beethoven de compact disc nooit zou hebben bestaan. mia’s grootmoeder zag het al misgaan bij de geboorte van haar kleindochter. op het moment dat mia vastzat achter het schaambeen van haar moeder kreeg ze het akelige gevoel dat dit een voorbode was van iets veel groters. zeker is dat mia jaarlijks terugkeert naar geldrop, waar haar vader op haar twaalfde verjaardag uit haar leven verdween. want in dat kleine dorp aan de rand van eindhoven hoopt ze uiteindelijk het antwoord te vinden op de vraag wie er schuldiger was: zij, of haar vader.