woestijnbergen is met lof overladen en gekozen tot een van de beste boeken van het jaar volgens o.a. the new york times. een roman over het zoeken naar en het vinden van geluk, de waarde van vriendschap en houden van jezelf millets nieuwe roman is het verhaal van gil, een veertiger die van huis uit zeer rijk is en gebukt gaat onder het gevoel dat hij nooit ergens echt zijn best voor heeft hoeven doen. zijn beslissing om van new york naar arizona te verhuizen en daar helemaal naartoe te wandelen – een tocht van ruim vierduizend kilometer – verrast iedereen die hem kent. nadat hij is aangekomen, trekken er nieuwe buren in het huis met glazen wanden naast het zijne en raakt zijn leven gaandeweg verweven met dat van hen. naarmate hun vriendschap zich ontwikkelt, durft gil zich ook steeds meer open te stellen voor nieuwe dingen.   in dit warme, met droge humor geschreven en filosofische verhaal over gils onverwachte toewijding aan dit gezin, onderzoekt millet het geheimzinnige gebied waar het zelf eindigt en de gemeenschap begint – en wat een mens kan doen in een wereld die wordt geteisterd door noodsituaties. woestijnbergen is zowel scherp als teder, een emotioneel ontroerende, intellectueel resonerende roman die de vraag stelt: waar leeft de hoop in de schaduw van existentiele dreiging? in de pers ‘een mooi ingetogen geschreven verhaal over een man die verzoent, die toont dat je hoopvol mag zijn in een wereld die je bedreigt.’**** de limburger ‘deze tedere en invoelende roman laat je met dezelfde wonderlijke lichtheid achter als forrest gump.’ zin magazine ‘millet keert terug met een briljant overlevingsverhaal. deze geweldige en dynamische auteur is op de top van haar kunnen.’ publishers weekly (starred review) ‘woestijnbergen luidt een nieuwe fase in de carriere van millet in. de ruimtelijkheid van de stijl maakt het gevoel van verlies rijker en de gestelde vragen – wat is moreel handelen, hoe kunnen we elkaar het beste helpen – tegelijk eenvoudiger en diepgaander.’ new york times magazine ‘millet is uitzonderlijk bekwaam in wat ze doet.’ the guardian