staat in haar proza de taal centraal, in haar poeziedebuut is laura broekhuysen op zoek naar een verhaal: verbindingen tussen personages, tussen generaties, tussen een werkelijke en een fictieve ik, tussen ijslandse sagen en dagelijks leven, tussen moeder en vrouw, herinnering en voorstelling. toch blijft de verhaallijn onbenaderbaar, manifesteert die zich als iets wat per definitie niet toe te eigenen is. hoe capabel ook, de plot zal je ontglippen, al had je ogen in je ellebogen, oren in elke porie.