in wie leest er nog fabels? geeft annelie van steenbergen (1949) een verkennend commentaar op twaalf klassieke fabels van aesopus en la fontaine. achter de ogenschijnlijk eenvoudige dierenverhalen gaan verrassend actuele vragen schuil over macht, rechtvaardigheid, eigenbelang en menselijke dwaasheid. met liefde voor dieren en filosofie onderzoekt zij de verborgen lagen van deze eeuwenoude verhalen en nodigt zij de lezer uit om zelf na te denken: hoe zitten de dingen werkelijk in elkaar?