in ‘wereldreizigers’ beschrijft alexander van de bunt hoe het europese continent na de laatste ijstijd, het weichselien, ‘ontdekt’ en bevolkt werd. het klimaat warmde op, landschappen veranderden en de mens maakte opnieuw zijn intocht in europa. hoe bewogen mensen zich, en wat dreef hen? hoe zagen hun samenlevingen eruit? wat troffen ze aan langs de grenzen van hun leefwereld? dankzij wat de derde archeologische revolutie wordt genoemd, is dat sinds kort te reconstrueren. van de bunt beschrijft op toegankelijke wijze de ‘ontdekking’ van europa vanaf de prehistorie tot en met de oudheid en brengt hiermee de vroege mensheid bijzonder dichtbij.