de nederige aardappel heeft een rijke, om niet te zeggen grootse geschiedenis. na vele eeuwen te zijn aanbeden op zijn geboortegrond in de andes als leven brengend voedsel, wordt de pieper verguisd door de eerste europeanen die in zuid-amerika met hem in aanraking komen. de spanjaarden vinden het beestenvoer, bedoeld voor barbaren. zo missen ze zijn grote betekenis. ook in europa wordt de knol na zijn aankomst rond 1570 op grote schaal gemeden – ondanks de vele hongersnoden die europa teisteren tussen 1500 en 1800. hij is onbemind en blijft onbemind. het duurt maar liefst tweehonderd jaar tot de aardappel zich, tegen alle verwachting in, aan de vergetelheid ontrukt en in het volle daglicht komt te staan. de ideeen die opkomen tijdens de verlichting geven de knol zijn laatste zetje. de europeaan accepteert de aardappel en hij wordt een goede vriend. inmiddels denken wij dat hij er altijd al is geweest. deze stap geeft niet alleen een draai aan het menu op ons bord, het zal de wereldgeschiedenis aanzienlijk beinvloeden.