in wee hun die het kwade goed noemen staan de sterke toename van antizionisme en antisemitisme centraal. die toename begon direct nadat de palestijnse terreurorganisatie hamas op 7 oktober 2023 israel binnenviel, een gigantisch bloedbad aanrichtte en gijzelaars meevoerde naar gaza. het leidde tot verbijsterende taferelen, ook in nederland. een van de auteurs schrijft: op 9 oktober had ik weer college. tot mijn grote verbazing en schrik stond er een grote groep mensen, zeker zo’n vijfentwintig, midden in mijn lesgebouw te dansen en te juichen. ze zwaaiden met palestijnse vlaggen en droegen truien met slogans als ‘free palestine’ en ‘from the river to the sea, palestine will be free’. het was pijnlijk duidelijk dat dit geen neutraal protest was, maar een viering van de bloedige moordpartij die hamas twee dagen eerder had aangericht. ik voelde woede, maar vooral ook angst. aan deze bundel hebben mensen met uiteenlopende achtergronden en perspectieven meegewerkt: arthur van amerongen, ruben baumgarten, maarten boudry, jeroen bruggeman, rik van cauwelaert, maaike van charante, ruben gischler, keren hirsch, theodor holman, binyomin jacobs, amanda kluveld, naomi mestrum, benny morris, ronny naftaniel, aline pennewaard, marianne van praag, jessica roitman, eliyahu sapir, emile schrijver, keyvan shahbazi, guido vanheeswijck, sid wagenfeld en judith zilversmit. martin harlaar (1956) is historicus en stelde eerder drie bundels samen over grote vragen en actuele zaken: de getemde mens (2021), ben ik wel woke genoeg? (2022) en het gender-experiment (2024).