de 30-jarige stijn is aan het wachten op de treinals hij plotseling wordt getroffen door een zenuwinzinking. hij aarzelt geen seconde om de hulp in te roepen van omstanders maar die kijken zowel geschrokken als afwachtend en steken geen hand uit. stijn verwijt zijn vriendin lieke de oorzaak van zijn inzinking. ze is vreemdgegaan en toont geen enkel berouw. zij vindt het eerder logisch dan wel acceptabel en schroomt er niet voor om dit, en meer absurdistische gedachtes over 'liefde' en 'houden van', te ventileren. ze drijft stijn tot wanhoop. zoveel is duidelijk. maar is lieke ook de oorzaak van de gebeurtenissen op dat station? maurits koelewijn (1981) publiceerde in 2013 zijn debuutroman 'alles verdwijnt langzaam'. in 'wat liefde doet' gaat hij meer de diepte in en beschrijft hij hoe de liefde tot een bron van verwarring is verworden, nu het moraal morsdood is. dat doet hij via de conservatieve stijn en diens progressieve partner lieke. door de contradictie tussen deze twee karakters leest 'wat liefde doet' als een botsing tussen het verleden en heden. een geschil tussen wat ooit was en de surrealistische wereld van vandaag.