hij was er nog. dat hield ze zichzelf voor, telkens opnieuw. maar de man die ooit het stille middelpunt van het gezin was — die elke ochtend opstond voor de zon, die thee zette met de aandacht van iemand die weet dat kleine dingen tellen — begon te verdwijnen in kamers die hij al veertig jaar kende. niet plotseling. nooit plotseling. eerst kleine dingen — een vraag die twee keer werd gesteld, sleutels die nergens lagen. tot de dag waarop hij haar aankeek met een beleefde glimlach. niet die van haar vader. die van een vreemde die zijn best deed. in wanneer herinneringen vervagen schrijft kristine yaramis over wat het betekent om iemand te verliezen terwijl hij nog naast je zit. over de zorg die stilletjes overgaat in afscheid. over een gezin dat probeert samen te blijven rond een leegte die steeds groter wordt. en over de kleine momenten die weigeren te verdwijnen — zijn stem die haar naam zegt, zijn hand die de hare zoekt, zijn vraag op een dag dat zij het zelf niet meer ziet zitten: "is alles oke met je?" want ergens, diep vanbinnen, wist baba nog altijd wat zij nodig had. een teder en onvergetelijk boek over liefde die niet verdwijnt — alleen stiller wordt.