tieners groeien op in een wereld vol crises: ecologisch, sociaal, politiek en digitaal. wat vraagt dat van opvoeders, onderwijs en jeugdzorg? in opvoeden zonder handleiding onderzoekt pedagoog stijn sieckelinck waarom opvoeden vandaag zo vaak schuurt en waarom dat niet als persoonlijk falen gezien moet worden. dit toegankelijke essay biedt geen snelle oplossingen, maar is een scherp en hoopvol pleidooi voor sociale gezondheid van jongeren. op basis van eigen ervaring en expertise laat sieckelinck zien waar het jeugdstelsel vastloopt en waar ruimte is om het anders aan te pakken. in een tijd waarin veel volwassenen jongeren over het hoofd zien, zet hij hen juist centraal.