waar ziel en tijd elkaar vergaten er zijn boeken die je leest met je hoofd. dit is er een dat je leest met je ziel. waar ziel en tijd elkaar vergaten is geen handleiding en geen zoektocht. het is een herinnering — zacht, radicaal, stil — aan iets wat je diep vanbinnen altijd al wist: dat jij niet onderweg bent naar heelheid, maar er al deel van uitmaakt. dat het licht waarop je wachtte, nooit verdwenen is. en dat thuiskomen geen bestemming is, maar een staat van zijn. in deze bezielde teksten word je niet opgeroepen om te worden, te streven of te presteren. je wordt uitgenodigd om te zakken. om te voelen. om stil te vallen in wie je werkelijk bent: bewustzijn dat zichzelf herkent, middenin het leven van alledag. deze pagina’s fluisteren tussen de regels door. ze wijzen niet naar boven of buiten, maar naar binnen — naar het oneindige dat zich verbergt in het gewone, in je adem, je blik, je stilte. voor wie moe is van zoeken. voor wie voelt dat er meer is dan woorden. voor wie klaar is om zich te herinneren. je bent nooit weggeweest. je bent alleen even vergeten dat jij het licht bent waarop je wachtte.