'ik kan de zeepokken niet vinden. het is een warme zaterdagnamiddag in september, ik ben net aangekomen op het eiland en loop langs het water in de haven. ik ben hier bijna twintig jaar niet geweest.' in vuurduin gaat eva meijer een week naar vlieland, op zoek naar wat verdwijnt. het ecosysteem van de wadden staat onder druk, maar er liggen ook delen van haar eigen geschiedenis op het eiland, stukken tijd die nooit meer terugkomen. alles verdwijnt natuurlijk: familie, geliefden, huisdieren, gebeurtenissen. en de natuurlijke wereld laat ons zien dat dat erbij hoort – het is de stof waar we uit geweven zijn. tegelijkertijd verdwijnt de levende wereld waarin dit alles ingebed is zelf in razende vaart: diersoorten sterven uit, ecosystemen gaan eraan, de permafrost smelt, onze winters worden herfst. met behulp van schrijvers, filosofen, kunstenaars en hond doris gaat meijer op zoek naar de juiste woorden voor dit verlies, en voor wat we ertegenover kunnen zetten.