het valt niet te ontkennen: in onze huidige samenleving is jong in en oud out. ouderen worden vooral bestempeld als kwetsbaar en knuffelhongerig. een woud van treurwilgen dat je moet beschermen tegen uitsterven. hedy d’ancona kreeg genoeg van die stereotypering van zichzelf en haar leeftijdsgenoten. in vrolijk verval relativeert ze het zieligheidsstempel en bekritiseert ze de zachte uitsluiting. van de angstaanjagendheid van de ouderdom blijft weinig over in deze grappige en scherpe observaties van het dagelijks leven. ‘in handen van hedy d’ancona wordt het verval van de ouderdom net zo komisch en weemoedig als de dwaasheid van de jeugd. ze schrijft met het vuur van de verliefde; nog altijd smaakt de verboden vrucht haar het best. zo spreekt zij haar jongere ik toe: struikelen was het, is het en zal het altijd blijven.’ – arnon grunberg ‘heerlijke, soms vileine en altijd vrolijk makende observaties, vol met het type wijsheid dat alleen met de jaren komt.’ – sheila sitalsing