de franse filosoof didier eribon groeide op in een arbeidersgezin waar andere culturele codes golden dan in het intellectuele parijs waar hij later ging studeren. zijn leraren hadden het verschil kunnen maken om die omschakeling mogelijk te maken, maar deden dat niet. in voorbij de kennisarmoede onderzoekt wouter smets waarom culturele geletterdheid zo belangrijk is, en welke kennis kinderen werkelijk nodig hebben. niet zomaar meer kennis, maar kennis die mogelijkheden opent en emancipeert. juist in superdiverse samenlevingen als nederland en belgie is dat urgent, want kinderen verschillen in opvoedsituaties en cognitieve ontwikkeling, en die verschillen hebben consequenties. in het spoor van onderwijspsychologen, sociologen en filosofen laat smets zien dat leraren die verschillen kunnen verkleinen. hij pleit voor een pedagogiek van vervoering: leraren die hun vak met besmettelijke passie uitdragen, die kennis in relatie brengen met hun leerlingen, en zo de wereld voor hen openen.