in voor het eerst schrijft herman van veen over het onbarmhartige proces van het ouder worden. wanneer begint dat, ouderdom? op welk moment besef je dat die jonge man is afgelost door een man op zekere leeftijd? de geest is vitaal, maar het lichaam hapert soms. de kloof tussen nu en vroeger wordt steeds groter. de ervaringen stapelen zich op, de herinneringen verdringen elkaar. onverschrokken gaat van veen de confrontatie aan met zichzelf en schrijft hij over zijn leven van toen en nu. over vriendschappen en vergankelijkheid, verlies en levenslust en de troost van de verbeelding. steeds verbindt hij zijn verhalen met zijn theater- en liedteksten, waarin wonderlijk genoeg de ouderdom en de dood al sinds jaar en dag alom aanwezig blijken te zijn. voor het eerst is een zoektocht naar betekenis, speels en filosofisch, om tot het besef te komen dat je ouder worden steeds weer voor het eerst doet. het gaat vanzelf en gaat ook vanzelf weer over.