in ‘vesper’ van anne broeksma ontsnapt de dichter uit een omgeving van baksteen, gedreven door een gevoel van gemis. in onderaardse gangen, lawaaiige nederlandse bossen en verre oerwouden wordt onze relatie met de levende wereld onderzocht. waar komen wij vandaan? en brengt taal ons daarnaartoe of niet? het resultaat is een zoektocht in lyriek, waarin boven- en onderwereld, mystiek en wetenschap met elkaar versmelten. ‘vesper’ is een avondgebed voor wat zich in schaduwen beweegt.