over 'verzen' schreef herman gorter (1864-1927) in 1895 in zijn dagboek: "ik wilde het helste licht uit de taal slaan; want diep in het hart van de taal leeft een wit licht; hetzelfde witte licht, dat in vrouwenogen flonkert, en in hun ziel. dit licht is de bron van het universum, en voor een dichter is het universum de taal. dat licht moest ik vinden, in mijn leven en in mijn gedichten (dat is, als het goed is, hetzelfde), maar het kon niet, ik kon het niet: mijn kracht schoot te kort, of de taal schoot te kort, ik weet het niet. - ik heb die verzen toch maar gepubliceerd."