als er een zin is die sinds jaren in het bewustzijn van stefan hertmans galmt, is het de uitspraak die viktor klemperer ooit, tijdens het nazibewind, haast terloops, te midden van ellende en onzekerheid, met vaste hand in zijn beroemde dagboeken noteerde: ‘de tijdgenoot weet niets’. wat kun je zeggen over de eigen tijd? een ding voelen we allen, overdenkt stefan hertmans in zijn lucide verschuivingen: dit is een tijd van overgang naar iets wat we nog maar heel gedeeltelijk beginnen te begrijpen. allen zijn we getuigen, ook al weten we slechts gedeeltelijk waarvan; in elk geval van onze moeilijk te ontcijferen actualiteit – en de verschuivingen die we elke dag voelen zonder ze te kunnen duiden. in even erudiete als sensitieve overdenkingen gaat stefan hertmans het avontuur aan om iets van deze tijdgeest te grijpen, om dat vast te leggen wat ons in de waan van de dag ontglipt.