voordat deel 2 begint zoals ik eerder vertelde, spreek ik niet alleen met mijn eigen stem. soms kijk ik door mijn eigen ogen, soms leen ik die van een ander. de grens daartussen is niet altijd zichtbaar. verhalen kiezen zelf hun standpunt. soms sta ik midden in de scene, soms ben ik slechts degene die luistert. wat verandert, is niet alleen wie er spreekt, maar ook wat zichtbaar wordt. een gebeurtenis kan klein lijken tot je haar van een andere kant bekijkt. dan verschuift er iets. in dit deel wisselen de blikken vaker. de toon verandert, de afstand ook. maar onder elk verhaal ligt dezelfde nieuwsgierigheid: wat gebeurt er wanneer we even niet alleen onszelf volgen? misschien voelt dat soms vreemd. misschien stap je een wereld binnen die net iets schuin staat. dat is geen vergissing. dat is de bedoeling. want tussen kijken en bekeken worden ontstaat ruimte. en in die ruimte kan iets onverwachts zichtbaar worden.