‘“er zijn dingen met me gebeurd/ dingen zo groot dat ik er niet om kan huilen”. dat is een manier om het te zeggen, de woorden van iemand anders te lenen. maar niet zonder me af te vragen of die woorden niet al te groot, te melodramatisch zijn voor iets wat zo vaak voorkomt als seksueel geweld.’ verhalen over verdriet en pijn krijgen vaak de vorm van een sprookje: we overwinnen de draak, komen terug uit de afgrond en leven nog lang en gelukkig. moeilijker wordt het wanneer dat niet lukt. als je opgesloten blijft in een ervaring, de pijn niet verdwijnt, de angst niet weggaat. welk contact blijft er over als niets meer vanzelf spreekt? welke woorden heb je nodig als de taal verdwenen lijkt? verdwijnpunt is een persoonlijke zoektocht langs de verschillende facetten van pijn en de gevolgen van geweld en machteloosheid. en daarmee ook, uiteindelijk, naar wat het betekent om te leven en kwetsbaar te zijn.