op reis door het zuidoosten van hongarije belandt de hoofdpersoon in een bijna uitgestorven plaatsje. de overgebleven bewoners denken vol weemoed terug aan de tijd dat het sociale leven in hun dorp nog bloeide en de mozi, hongaars voor bioscoop, het bruisende middelpunt vormde. zoals zoveel voorzieningen is de mozi al lang gesloten, maar het gebouw staat er nog. aangespoord door de bewoners en gedreven door haar enthousiasme voor de cinema in het algemeen probeert de hoofdpersoon deze mozi weer tot leven te wekken. of dat ook lukt? 'verder kijken' is een ode aan de bioscoop, dat magische oord waar je samen in het donker van alles beleeft, collectief en toch anoniem, een unieke sensatie. en het roept de vraag op wat er verloren gaat nu deze gezamenlijke ervaring steeds meer plaatsmaakt voor het individuele kijken.