in deze panoramische bundel gaat anneke brassinga op zoek naar een nieuwe onschuld in het spraakwatervallige, de bronnen van het paradijs. ze dwaalt door de ‘tuin der lusten nou nee’ – want zijn we daarin geen gevangenen, tot de dood erop volgt? met collega-dichter piet gerbrandy wisselt ze lyrisch van gedachten over de benauwenissen en verlokkingen van het menselijk bestaan; ze verklaart haar liefde aan berlijn (‘spuuglelijkste stad’), en aan het zich bezingende het (‘dit is een handreiking, geen richtlijn, rondgefietst / door wie eens, fermgeworteld, bochtige smele was’). en in onvindbare tuinen achter de schaarse bergen, het decor van haar jeugd, komt zowaar het verloren geluk aan het licht.