vensters is een autobiografisch boek door leen van duivendijk (1954, ijzendijke). een ode aan zeeland en aan de kunst. beeldend geschreven door een schilderende verteller. hij beschrijft poetisch en vaak hilarisch zijn zeeuws-vlaamse jeugd. zijn katholieke moeder, dochter van een keuterboertje en zijn protestante vader die na de tweede wereldoorlog van utrecht naar ijzendijke trok als douanier waren beiden niet erg kansrijk door gebrek aan scholing. wel zorgen zij voor een warm gezinsleven. vader van duivendijk sleept vanwege zijn loopbaan zijn gezin door zeeland. ijzendijke, oostburg, terneuzen, middelburg, koudekerke. smokkelverhalen en boerenverhalen. ontroerende verhalen over stant, de oude boerenknecht die bij hen inwoont. een verre echo uit de late negentiende eeuw. hilarische verhalen over de familie in belgie en altijd al aan het schilderen. anekdotische verhalen over de trips met ouders en zus emmy op de brommer vanuit zeeuws- vlaanderen naar oma in utrecht. vader wordt douanier in vlissingen en leen komt als student op walcheren terecht. daar laat hij het geloof varen, wat hem onbegrip oplevert, zeker van zijn vader. hij werkt op scholen van diverse typen onderwijs in vlissingen en middelburg. in 2017 krijgt hij een acute hartstilstand en behoort tot de paar procent overlevenden zonder ernstige bijwerkingen. leen van duivendijk gaat studeren aan de koninklijke academie voor schone kunsten in antwerpen. na studie ziet hij cezanne als zijn spiegelfiguur. diens fascinatie voor een berg, spiegelt zich in leens fascinatie voor water. hij schildert en hij roeit. altijd achteruit kijkend, door het kanaal door walcheren en ziet de geschiedenis van zijn woonplaats middelburg. van duivendijk schrijft realistisch, maar ook poetisch en filosofisch. vooral liefdevol over zijn omgeving en de mensen om hem heen.