‘ik zweer dat ik van hen allemaal hield, en ik deed mijn best. en toen verliet ik ze, verliet ik alles.’ abra is een vrouw en moeder die een ogenschijnlijk perfect burgerlijk leven leidt – totdat ze op een dag vertrekt en alleen een briefje achterlaat met het verzoek haar niet te zoeken. in een houten hut in het bos begint haar nieuwe leven, alleen. geen spiegels, geen klokken, geen herinneringen: alleen de eekhoorns in het woud, en de stilte van groeiend groen. jaren later arriveert er een jonge vrouw bij de hut en komen er flitsen uit het verleden door. dochter? een vreemd woord. is dat wie ze is? en wat betekent dit? vaste grond is een radicale reflectie op het leven op eigen voorwaarden en zal iedereen aanspreken die ooit heeft willen ontsnappen.