"sommige mensen zouden nooit verliefd zijn geweest, als zij niet over de liefde hadden horen praten," merkte la rochfoucauld al in de 17e eeuw op. hoe toepasselijk is deze uitspraak niet op adolphe: de jongeman, die zich verveelt aan het hof van een duitse keurvorst, volgt het amoureuze voorbeeld van een vriend, en meent verliefd te worden op de tien jaar oudere ellenore. zij wakkert zijn hartstocht aan zolang zij zijn avances afwijst. maar wanneer zij haar moeizaam verworven sociale positie voor hem opgeeft en zelfs haar beschermer en kinderen in de steek laat, ontdekt adolphe dat hij in zijn egoisme nooit echt van ellenore heeft gehouden. zullen medelijden en schuldgevoelens hem verhinderen met haar te breken? benjamin constant de rebecque (1767-1830), frans liberaal politicus, hechtte zelf het meest aan zijn politieke en filosofisch-religieuze geschriften, maar werd aan het eind van de 19e eeuw "onsterfelijk" door zijn journaux intimes en zijn min of meer autobiografische romans cecile en adolphe. vooral adolphe is het schoolvoorbeeld van de roman d"analyse geworden. klassiek in zijn lucide beschrijving van uiterst complexe gevoelens en door de soberheid van taal, romantisch in de hartstochtelijke liefde van ellenore, in de spleen of weltschmerz van adolphe.