olive anderson eet alleen, deze avond. wanneer een onbekende bij haar aan tafel komt zitten die tegen de ober zegt dat ze haar vrouw is, brengt dit olive flink van haar stuk. maar de onbekende wil praten, en… is dit niet precies waar olive behoefte aan heeft op deze eenzame winteravond? haar hart luchten bij iemand die haar niet kent? ze durft haar vriendinnen de waarheid niet te vertellen: zes maanden na het huwelijk met de man voor wie iedereen haar heeft gewaarschuwd is haar leven een nachtmerrie. misschien had olive moeten vragen met wie haar tafelgenoot echt getrouwd was. misschien had ze kunnen weten dat deze ‘toevallige’ ontmoeting iets te maken had met haar man. want er blijkt een reeks verdwenen vrouwen te zijn, die iets te maken hebben met mr anderson. en wanneer de ochtend aanbreekt is olive de laatste van die reeks… ‘boltons sfeerbeschrijvingen doen denken aan het beste scandinavische thrillerwerk.’ – trouw ‘keer op keer pakt bolton uit met psychologische nagelbijters waar zelfs karin slaughter een puntje aan kan zuigen.’ – het laatste nieuws ‘wat de boeken van bolton zo succesvol maakt is haar slimme vermenging van twee genres – de duistere mystery en de meer traditionele thriller.’ – the guardian