ik voelde mezelf terugkeren naar het herinnerde begin zo opent het episch-lyrische gedicht 'uitlichten', de opmaat voor een dwaaltocht door de wereld van de dichter, verteld met fragmenten uit haar eerdere poezie, aaneen geweven door korte stukken proza, in een ritmisch-muzikale taal die nu eens archaisch bezwerend, dan weer ironiserend vertellend is. uitlichten ontvouwt zich als een veelkleurig palet van motieven: de zee, de kunst, dieren, voorouders, het leven in vroegere tijden en het nabije heden. een van de draden in het weefsel is het kind, een wonderlijk, bijna mythisch wezen dat haar wereld begroet met woordeloos ritueel gezang en als haar eerste woordje de naam uitspreekt van een schildpad in een afrikaanse tuin.