toen deniza miftari als zesjarig meisje uit kosovo vluchtte, liet ze niet alleen haar land achter, maar ook een toekomst die er nooit zou komen. in belgie groeide ze op in de veiligheid van een nieuw leven, maar met de schaduw van een oud verhaal dat bleef fluisteren: waar hoor ik echt thuis? in dit intieme en eerlijke boek verkent ze de lagen van identiteit, migratie en de onzichtbare erfenis van oorlog. ze schrijft over schuld en opoffering, over de kracht van ouders die hun kinderen een ander leven gunden, en over het moeizame proces van helen en opnieuw beginnen. tussenin is een getuigenis en een uitnodiging om zachter te kijken naar wat migratie met mensen doet en naar de generaties die tussen werelden in leven.