hoewel in de huidige nederlandse literatuur de sonnetvorm niet in zwang is, heeft frans siliakus er de voorkeur aangegeven zich in deze vorm uit te drukken. deze uit de 17e eeuw stammende dichtvorm, bestaande uit 2 kwatrijnen en 2 terzinen, blijkt nog niet dood te zijn. het feit dat deze vorm teruggrijpt op het verleden, sluit aan bij de neiging van deze dichter in zijn verzen de domeinen van het verleden te betreden. de aan het eiland rodos en de stad efeze gewijde gedichten zijn hier een illustratie van. zij brengen ons bij de bron waar deze dichter altijd uit heeft geput, namelijk het nog levende, verre verleden, dat op willekeurige momenten in de gedachten omhoog komt. dat de dichter tegenover zijn werk allerminst vrij is, en dat dit als het ware al preexisteert in hem, waar hij zich ook bevindt, is een conclusie die zich moeiteloos aan de lezer opdringt.