de kampervaringen en de doorwerking daarvan in het leven van elie aron cohen (1909-1993) staan in deze biografie centraal. de oorlog vormde voor hem niet alleen een breuk tussen twee werelden – gesymboliseerd door aduard en auschwitz – maar ook tussen joden en niet-joden. en zelfs binnen de naoorlogse joodse gemeenschap trok elie scheidslijnen. scheidslijnen die een duidelijke hierarchie in leed aangaven, maar waarmee hij ook zijn eigen naoorlogse exclusiviteit als kampoverlevende strikt afbakende. elie was naast kampoverlevende tevens arts en schrijver, aspecten die in zijn leven nauw met elkaar verbonden bleven. het arts-zijn was, zoals hij het zelf cynisch omschreef, ‘het beroep voor de kampen’ en hielp hem te overleven. in zijn publicaties keerde elie steeds opnieuw terug naar het kamp om zo te getuigen van wat er in de kampen gebeurd was en zijn eigen handelen als ‘prominent’ kritisch te bezien. deze biografie is grotendeels gebaseerd op uniek bronnenmateriaal; met name elie’s naoorlogse correspondentie vormt de ruggengraat van deze biografie. de vele persoonlijke brieven werpen een helder licht op zijn leven en persoonlijkheid.