wanneer we een naaste kwijtraken, wanneer we geconfronteerd worden met verlies, wanneer er sprake is van een ramp – oorlog, hongersnood, pandemie – gaan we op zoek naar troost. ooit boden priesters en filosofen ons de woorden waarin we hoop en verlichting vonden, maar tegenwoordig lijkt die taal te verdwijnen uit ons vocabulaire, of is hij versleten. de plekken waar hij te vinden was – de kerken, tempels en moskeeen – raken leger. sinds de zestiende eeuw zoekt de westerse wereld zijn verlichting steeds minder in historische religieuze teksten, en steeds meer bij wetenschap, ideologie en therapie. wat doe je als je denkt: help, hoe kan ik verder? waarom komen we vaak niet verder dan cliches om onszelf en elkaar op te beuren? met die vragen in het achterhoofd ging schrijver en historicus michael ignatieff op zoek naar zielsverwanten. hij put uit het werk van schrijvers, beeldend kunstenaars en componisten – van job en psalmteksten tot albert camus, anna achmatova en primo levi – en laat zien waar zij de troost en de moed vandaan haalden om veerkrachtig te zijn in moeilijke periodes. troost. als licht in donkere tijden brengt de verhalen van deze moedige kunstenaars naar het nu. het resultaat is een doortastende en menselijke mix van onderzoek en persoonlijke overdenkingen. michael ignatieff laat ons op levendige wijze zien dat we onze traditie van hoop kunnen laten herleven om angst en onzekerheid het hoofd te bieden in de wisselvallige en precaire eenentwintigste eeuw.