wat blijft er over wanneer je lichaam niet meer meewerkt, maar het leven wel doorgaat? in "tot de schijt ons doodt" schrijft sara over leven met meniere: een ziekte die niet alleen haar evenwicht en gehoor aantast, maar ook haar identiteit, moederschap, relatie en plaats in de wereld. dit is geen boek over genezen, maar over blijven: over opstaan terwijl alles draait en over liefde die blijft. met een scherpe pen en een zachte blik beschrijft sara hoe afhankelijkheid schuurt, hoe autonomie verschuift en hoe nabijheid soms het enige houvast is dat overblijft. het is rauw en kwetsbaar, maar ook invoelend en diep menselijk. "tot de schijt ons doodt" is zowel een persoonlijk document als een maatschappelijk relevant boek over wat het betekent om te blijven leven wanneer de controle wegvalt. in een tijd waarin steeds meer mensen te maken krijgen met chronische ziekte en langdurige uitval, geeft dit boek woorden aan wat vaak onzichtbaar blijft.