de amorele en schelmachtige levensgenieter tobias termaete, met zijn dandyisme en zijn verachting van andere mensen, bezint zich op zijn leven na de ontvangst van een briefje over de zelfmoord van een bekende, en aanvaard de zekerheid van de dood. merkwaardig genoeg lukt het hem steeds weer zich de dood van het lijf te houden en slaagt hij er ten slotte in te breken met het verleden. dit in zuiver en suggestief proza geschreven verhaal behoort tot de hoogtepunten uit onze romanliteratuur. j. van oudshoorn, pseudoniem van jan koos feylbrief (1876-1951), is een van de merkwaardigste schrijvers van zijn generatie. ‘nee, ik geloof niet dat er in de nederlandse literatuur noch ook in andere literaturen iets soortgelijks te vinden is en daarom behoren de werken van van oudshoorn voor mij bij ‘het beste aller dingen’.’ – maarten ’t hart