‘melancholie, contemplatie, en een roes van vrijheid: in haar betoverende roman thuishaven vertelt judith hermann het verhaal van een vrouw die een nieuw leven begint nadat haar dochter is verhuisd en zij van haar man is gescheiden.’ – deutschlandfunk in haar roman thuishaven vertelt judith hermann over een nieuw begin: een oude wereld gaat verloren en een nieuwe wordt geschapen. een vrouw heeft haar oude leven achter zich gelaten, is aan zee gaan wonen, in een huis voor zichzelf. ze schrijft kleine brieven aan haar ex-man om hem te vertellen hoe het haar vergaat in dit nieuwe leven in het noorden. ze sluit voorzichtige vriendschappen, probeert een affaire, ze vraagt zich af of ze kan settelen of dat ze verder zal trekken. thuishaven is het verhaal van een vrouw die veel dingen achterlaat, veerkracht ontwikkelt en iemand anders wordt in het intense, immense landschap van de kust. ‘thuishaven is het meest overtuigende verhaal van een radicaal nieuw begin.’ – die welt am sonntag