stel je voor: een boom valt in een moeras, 300 miljoen jaar geleden. zijn uitvinding, lignine, maakt hem onverwoestbaar – te onverwoestbaar. niets kan hem afbreken, dus stapelen de bomen zich op als steenkool. nu stoken wij die steenkool op en brengen zo de koolstof weer vrij die de bomen ooit uit de lucht haalden. in een paar eeuwen keren wij miljoenen jaren opbouw om. dit is geen toeval. het is een patroon: cyanobacterien die de aarde vergiftigen met zuurstof, sauropoden die hun klimaat verpesten met stinkende scheten, beschavingen die zichzelf verslinden. succes zaait zijn eigen ondergang. niet door domheid, maar door de onverbiddelijke logica van dominantie: wat je naar de top drijft, haalt de grond onder die top vandaan. in de dominantie-paradox toont kristof van opstal hoe dit mechanisme overal werkt – en hoe wij, als eerste soort die het herkent, toch niet lijken te kunnen ontsnappen. een onversneden blik op de donkere kant van vooruitgang.