begrenst de wereld van een landkaarttekenaar uit al zijn spullen heb ik dit ding behouden ik kan de nagel planten in de grond van zijn graf een punt zetten een straatspijker is een metalen markering in het wegdek die een grens aangeeft: tot hier en niet verder. jarenlang lag zo’n straatspijker in de vensterbank van diana ozon; een voorwerp dat uitgroeide tot aanleiding voor gedichten over grenzen in al hun vormen: van landen en lichamen tot macht en verzet, van stad en platteland tot het alledaagse leven dat zich in vaste vakjes lijkt te moeten voegen. in straatspijker richt ozon haar kenmerkende punkblik op oorlog en vrijheid, klimaat en activisme en laat ze zien hoe die vakjes niet zo vaststaan als ze lijken: wat begrenst, wordt bevraagd en verschoven.