het leven laat zich niet temmen: altijd zijn er nieuwe mogelijkheden, nieuwe stemmen. carolien frijns luistert naar de onbekenden om haar heen, op terrasjes in de zon en aan de toog van koffiebarretjes in spanje, belgie en nederland. ze praat met ontwortelden die een nieuw leven vonden, met mensen die onderweg zijn. en zoals mensen elkaar altijd weer vinden, zo vinden ook haar stukjes elkaar: ze schuiven in elkaar als een matroesjka-pop. "stille confetti" is een lofzang op het leven, over de waarheden die schuilen achter de woorden en over de vele smaken van water. wie carolien frijns leest, kan niet anders dan het leven weer (mooi) vinden.