de zeventigjarige eduard wakker woont sinds kort in een appartementencomplex voor vijfenzestigplussers. hoogtepunt van de week is het bijwonen van de werkgroep rituelen. dan overlijdt een medebewoner. zijn eigen vrouw, lieke, is anderhalf jaar eerder overleden. dat het leven gewoon doorgaat, weet eduard ook wel, en dat het niet gemakkelijk is eveneens. maar dat het gemis zo groot is, had hij niet kunnen bevroeden. hij maakt aantekeningen en wil hun geluk toevertrouwen aan papier. zijn herinneringen brengen hem terug naar hun vakanties in itali, waar ze ooit trouwden. met zijn vriend en medebewoner wally wandelt hij van de flat naar het caf en weer terug. intussen kijken ze op hun telefoons hoeveel stappen dat oplevert. ze praten over hun leven en de wegen die ze bewandeld hebben. en terwijl s geheugen achteruitgaat, herovert eduard stukje bij beetje zijn leven op de dood van zijn vrouw. met een zeldzaam gevoelige en luchtige pen schreef henk spaan met stappen tellen misschien wel de leukste roman over ouder worden. 'henk spaan heeft met zijn derde roman stappen tellen een enig mooi verhaal geschreven over ouder worden en afscheid nemen van de liefde.' - knack 'mooie bespiegelingen over ouder worden, eenzaamheid en het dappere, o zo belangrijke gevecht tegen decorumverlies. dat opgeven is immers het einde van alles.' - zin 'spaans boek is vitaal, oergeestig, nooit sentimenteel, maar gaat wel over verlies. daarvoor moet je verdomd goed kunnen schrijven' - peter buwalda 'met humor, ironie, gepaste afstand en even gepaste ontroering. spaan ten voeten uit. en hier op zijn allerbest.' - diederik van vleuten