in "spelen metaal" staat taal nooit stil. woorden verliezen letters, zinnen verschuiven van richting, klanken beginnen te rijmen met zichzelf en betekenissen duiken op waar niemand ze verwacht. een gedicht kan plots muziek worden, een spelfout blijkt een systeem te zijn en een onschuldig woordspel groeit uit tot een compleet nieuwe werkelijkheid. met humor, verwondering en een scherp gevoel voor klank onderzoekt johan meyste de grenzen van de nederlandse taal. deze bundel bevat geen gewone gedichten, maar taalconstructies, denkspelletjes, klankexperimenten, verborgen patronen en poetische ontsporingen waarin ernst en absurditeit voortdurend door elkaar lopen. soms licht en speels, soms verrassend ontroerend, maar altijd inventief laat "spelen metaal" zien hoeveel muziek, humor en magie er verborgen zit in woorden.