wouter lutkie was een nederlandse priester die continu in onmin verkeerde met vrijwel het gehele nederlandse episcopaat – maar die toch niet werd geexcommuniceerd. hij had een eigenzinnig karakter en ging zijn leven lang zijn eigen gang, maar een eenling was hij niet. hij voerde correspondentie met honderden personen, schreef vele boeken en was decennialang actief als journalist, met name in zijn eigen tijdschrift aristo-. lutkie was de enige nederlander die op voet van vriendschap verkeerde met de italiaanse fascistenleider mussolini, bij wie hij zeven keer op prive-audientie mocht komen. hij correspondeerde met schrijvers als gerard en henri bruning, antoon coolen, pierre h. dubois, anton van duinkerken, jan engelman en h. marsman. ook was hij bevriend met kunstenaars als joan collette, jan toorop en erich wichmann. bijna veertig jaar lang leidde hij een sociaaleconomische leefgemeenschap in de geest van walden van henry david thoreau. in soli deo - wouter lutkie (1887-1968) brengt fascisme‑kenner willem huberts leven en werk van deze intrigerende priester-fascist in beeld. willem huberts (1953) studeerde nederlands aan de rijksuniversiteit groningen, waar hij in 2017 promoveerde op het nederlandse fascisme. hij schrijft sinds de jaren tachtig over nationaalsocialistische nederlandse letterkunde en over het fascisme. eerder publiceerde hij biografieen van dichter-uitgever george kettmann en politiek activist bertus smit.