‘iedereen noemt me soda, maar eigenlijk heet ik solomon... david elliot hanneth solomon. als mama zou weten wat ik precies doe, zou ze ongetwijfeld vertellen dat ik bij de politie ben. maar in new york is er geen politie. er zijn alleen smerissen, flikken en klabakken. bovendien weet mama niet wat ik doe. zij denkt dat ik geestelijke ben. ze woont nu al een tijdje bij me in. ze komt nooit buiten, leest geen kranten… gelukkig ook maar, want die staan vol over geweld en vernieling. de mensen die ik arresteer, zijn soms al een beetje dood…’