in dat bos heb ik tot 1965 gewoond. hoe kon ik weten dat we ooit de barakken moesten verlaten om tussen de hollanders te wonen? dat bij ons verzet pantserwagens en mobiele eenheden zouden worden ingezet? binnen enkele maanden werden ambonese wijken uit de grond gestampt. ik kon kiezen waar ik wilde wonen. do, haar moeder en ik kozen voor het westen, het werd deze bomenwijk. een buurt die op alle andere woonoorden leek, waar ook in nederland: een rechthoekig patroon van rijen eengezinswoningen, afgewisseld met een grasveld, een in alle jaargetijden onverwoestbaar groen, en altijd op een van de hoeken van de wijk de molukse kerk met zo'n laag aflopend puntdak. yvon muskita toont in snijden & stikken haar lezers de geschiedenis van de molukse gemeenschap in nederland via de ogen van kleermaker boeng. die behoort tot de oude garde en kijkt eigenzinnig, met gevoelens die hij nooit zal uitspreken, tegen de jongere garde aan. hij hoort veel van de mensen om hem heen en vormt zo de centrale verteller van het verhaal: soms tragikomisch, dan weer ontroerend. enkele personages, zoals de mooie hanu en niet te vergeten de aquariumhouder oom sem, krijgen bijna mythische proporties, terwijl intussen de heimelijke, machteloze en onmogelijke liefde van kleermaker boeng voor het bokkige meisje myra aangrijpend wordt uitgetekend. het boek is met zijn levendigheid bij vlagen episch en lyrisch en blijft de lezer voortdurend boeien. yvon musikita (venray, 1958) schaart zich met haar debuutroman in de rij van belangrijke naoorlogse indo- en molukse schrijvers als alfred birney, marion bloem, theodor holman, ernst jansz en frans lopulalan.