ergens tijdens deze reis meende ik dat ik genoeg had van de oorlog. nu besef ik dat de liefde niet is uitgedoofd. ik houd van mijn geliefde, maar de oorlog is mijn vrouw.’ in 2006 begon arnon grunberg met zijn reis naar het nederlandse leger in afghanistan de reportagereeks ‘grunberg onder de mensen’, gebaseerd op maxim gorki’s advies aan isaak babel om de schrijftafel te verlaten en zich onder de mensen te begeven. dat resulteerde in de bundel kamermeisjes en soldaten (2009). ook daarna bleef grunberg onvermoeibaar berichten over de mens en de politieke en sociale actualiteit. van een roadtrip van nijmegen door voormalige sovjetstaten met bestemming kabul in het gezelschap van een voormalige afghaanse asielzoeker tot een verblijf bij een circus uit de achterhoek. van een onderzoek naar liefde en seks in de vs tot participerende journalistiek bij diverse slachterijen. van een reis naar de bezette gebieden op de westelijke jordaanoever (waar grunbergs zus woont) tot zijn vrijwillige opname in een psychiatrische kliniek in belgie. slachters en psychiaters is een onverschrokken zoektocht naar de mens; de mens in oorlogstijd, de mens op vakantie, de mens in psychische nood. grunberg schreef deze reportages om zijn eigen ervarings- en denkwereld en die van de lezer te vergroten, om waarheid en werkelijkheid in de periferie te vinden. over kamermeisjes en soldaten: ‘een fenomeen’ – de volkskrant ‘weinig schrijvers durven zoveel risico’s te nemen voor hun schrijverschap. [...] de slimme schrijver dwingt je hier om met zijn priemende blik naar de mad world out there te kijken. ooggetuige grunberg kent de impact van zijn pen.’ – de morgen ‘eigenzinnig en tragikomisch’ – vrij nederland