piet le blanc ademde muziek, dag en nacht. als hij sliep, stonden zijn alt- en baritonsax en zijn viool naast zijn bed, ready to roll. hij werkte zeven dagen per week. in kroegen, op straat en onder viaducten. het was nooit moeilijk hem te vinden. rotterdam is niet groot en op een onverwacht moment was daar het herkenbare geluid van de saxman, breekbaar en begeleid door een schorre lach. dit boek is samengesteld vanuit de overtuiging dat piet le blanc een mooi en bijzonder mens was. het is moeilijk om niet van hem te houden. fotografie toont iets dat er niet meer is, maar confronteert ons ook met die bitterzoete combinatie van levensdrift en eindigheid. saxman forever bestaat uit een grijze enveloppe met twee bookazines (cahiers). het eerste bevat zwart-wit foto’s van piet le blanc in rotterdamse straten en cafes. het tweede cahier vult die beeldenwereld aan met teksten en artikelen uit kranten en tijdschriften. er staan interviews en foto’s in, die de wereld en de persoon van piet le blanc inzichtelijk maken en de sfeer oproepen van het rotterdam waar de mensen de saxman tegen het lijf konden lopen. alle beschreven gebeurtenissen spelen zich af in de laatste jaren van de 20e eeuw in rotterdam. met herinneringen van: benjamin herman (saxofonist/bandleider/componist), gerard cox (zanger/acteur), jack kerklaan (razende reporter), hardmoed grefe (contrabassist rotterdams philharmonisch), freek schell (slager), maria heiden (boekhandelaar/schrijver), keimpe de jong (musicus), roland vonk (journalist/radiomaker/muzikale voddenman), steve hallett (barkeeper melief bender) en wilfried de jong (schrijver/journalist/theatermaker).