sagitarius secretarisvogel begint opgeknapt aan het tweede deel van zijn vierde zoektocht. het kuurtje van dokter kwak heeft hem energie gegeven. hij vliegt naar het grote bos en ziet daar een harpij die doet alsof hij de vogelkoning is. daarna volgt de secretarisvogel zelfingenomen dromedarissen, die als enigen de woestijn kunnen doorkruisen om een jong dikhoornschaap te kunnen helpen. twee pelikanen vliegen in alle vrijheid door het leven. ze maken er een rommeltje van, maar ruimen het ook op. tenslotte volgt sagitarius grober de woelmuis, die door diepe dalen en hoge bergen gaat om de onderste steen boven te kunnen krijgen. sagitarius deelt zijn ervaringen met de dierenraad en de olifant, de gekozen leider van de dieren. hij merkt dat de politieke leiders vooral met zichzelf bezig zijn en geen oog hebben voor de toenemende warmte in de wereld. het ijs smelt, het land wordt vergiftigd en de bomen verdwijnen. de olifant legt uit dat het goed gaat, de dieren helpen elkaar en ruimen hun rommel netjes op. wat valt er dan nog te doen? moe maar voldaan van het vele reizen dat hij voor de olifant en de dierenraad heeft gedaan, besluit sagitarius om het zelf beter te gaan doen.